در بهمن 57 ايران از اين هر دو[سلطه بیگانه و استبداد داخلی]، آزاد شده بود که چمران نيز با هيأت لبناني به ايران آمد و خيلي زود با ورود به ايران درگير مسايل عملي و اجرايي شد. او در آن مقطع قصد اقامت در ايران را نداشت، چون درگير مسووليت‌هاي عظيمي در لبنان خاصه در غيبت امام صدر بود؛ اما مرحوم مهندس بازرگان او را به اقامت در ايران و کمک به دولت و مردم دعوت کرد. دو سه هفته از اقامت او نگذشته بود كه بلواي كردستان با مساله خلع سلاح پادگان مهاباد – دقيقا در 26 اسفند 57 - شروع شد و سر و سامان دادن اوضاع کردستان و چند مدت بعد سرپرستي وزارت دفاع بر عهده‌ي او گذاشته شد.

چالش ميان روشنفكران مذهبی و پيروان باورهای سنتی، كه دغدغه ای مهم برای شريعتی و تمامی ‌روشنفكران مذهبی پيش از وي به شمار ميرفت، امروز نيز همچنان به قوت خود باقيست! آنچه طی اين نوشته خواهد آمد، مروری بر مواضع روحانيت فرهيخته و زمان شناس معاصر، نسبت به دكتر شريعتی است. قصه ای كه می‌تواند، در بررسی تعامل روحانيت با پديده روشنفكری مذهبی، لااقل به عنوان مطالعه ای موردی (case study)، مورد توجه قرار گيرد.

من بلافاصله به لبنان آمدم و قضیه را برای دایی جان (امام موسی صدر) تعریف كردم. حالا صحنه خیلی تماشایی است: ماها، یعنی من و دکتر چمران، به خاطر ایشان آتش گرفته ایم؛ در حالیكه خود ایشان بسیار خونسرد و بی تفاوت بودند! گفتیم بابا، پدر ما در آمده و این حرفها همه در مورد شما است! اما مطلب برای ایشان بسیار كم اهمیت بود! ... همان شب و در ساعت یك و نیم بعد از نیمه شب، به اتفاق ایشان و آقای دكتر چمران به دفتر یاسر عرفات رفتیم. چند لحظه ای نشستیم و آن خانم منشی با قهوه از ما پذیرایی کرد..." متن گفتگوی خواندنی با دکتر صادق طباطبایی، که حاوی بخشهایی از تاریخچۀ اتحادیه نیز می باشد، در ایام شهادت ستارۀ پرفروغ اتحادیه، شهید مصطفی چمران که در این متن از او نیز یاد شده، از نظرتان می گذرد.